توسط علی رضا نقش نیلچی
| یکشنبه بیست و پنجم مرداد ۱۴۰۵ | 15:57
تحلیل تصویر چهارم: تناقض و ثبوتِ نهایی
اینجاست که برهانِ خلف، دامانِ خود را برچیده و حقیقت را عریان می‌سازد.
زنجیره‌ی استدلال:
- چون عنصرِ وارون‌پذیر در m یافتیم، حاصل‌ضربِ آن در وارونش، یعنی «یک»، نیز در m جای می‌گیرد.
- اما هر ایده‌آلی که یک را ببلعد، با کلِ حلقه یکی می‌شود (m = C(X)).
- این با «ماکزیمم» و «سره» بودنِ m در تناقض است؛ زیرا ایده‌آلِ ماکزیمم هرگز کلِ حلقه نیست.
نتیجه: فرضِ وجودِ تابعی در m با مقدارِ ناصفر در x باطل است؛ پس هر عضوِ m در x صفر می‌شود و m دقیقاً m_x است.
در این وبلاگ به ریاضیات و کاربردهای آن و تحقیقات در آنها پرداخته می شود. مطالب در این وبلاگ ترجمه سطحی و اولیه است و کامل نیست.در صورتی سوال یا نظری در زمینه ریاضیات دارید مطرح نمایید .در صورت امکان به آن می پردازم. من دوست دارم برای یافتن پاسخ به سوالات و حل پروژه های علمی با دیگران همکاری نمایم.در صورتی که شما هم بامن هم عقیده هستید با من تماس بگیرید.